استیون هاوکینگ

 

 

روز چهارشنبه ۲۳ اسفند ۱۳۹۶ مقارن با ۱۴ مارس ۲۰۱۸، «استیون هاوکینگ»، فیزیک‌دان معروف انگلیسی چشم از جهان فروبست؛ اما دانشمندان، روز ۱۴ مارس را با عنوانی دیگر می‌شناسند: روز عدد پی.

روز ۱۴ مارس به‌خاطر شباهت شکل نوشتاری‌اش 3/14 به عدد پی ۳٫۱۴، روز عدد پی نام گرفته است. عدد پی، یکی از مهم‌ترین نسبت‌های ریاضی است و از تقسیم محیط دایره بر قطر آن به دست می‌آید.

شاید با خودتان فکر کنید که «عجب تصادف جالبی که روز درگذشت استیون هاوکینگ که از توانمندی بالایی در فیزیک نظری و ریاضیات برخوردار بود، با یکی از معدود مناسبت‌های علمی تقویم هم‌زمان شده است»؛ اما ماجرا جذاب‌تر هم می‌شود. ۱۴ مارس، زادروز آلبرت اینشتین، شناخته‌شده‌ترین فیزیک‌دان قرن بیستم و تدوین‌کننده نظریه نسبیت هم هست. اینشتین در ۱۴ مارس ۱۸۷۹ به دنیا آمد و اگر امروز زنده بود، ۱۳۹ ساله می‌شد.

هاوکینگ سال‌های زیادی تلاش کرد تا بتواند کارهای ناتمام اینشتین را به سرانجام برساند و به «نظریه همه‌چیز» که همه پدیده‌های عالم را توضیح می‌دهد، دست پیدا کند. البته او نه نخستین فرد در این مسیر بود و نه آخرین آن‌ها و مانند دیگر دانشمندانی که در این مسیر تلاش کردند، به نتیجه دلخواه نرسید.

و اگر هنوز از این تقارن‌های تاریخی شگفت‌زده نشده‌اید؛ توجه شما را به تاریخ تولد استیون هاوکینگ در سال ۱۹۴۲ (۱۳۲۱) جلب می‌کنیم؛ روز ۸ ژانویه که مقارن است با روز درگذشت گالیلئو گالیله، دانشمند ایتالیایی که دقیقا ۳۰۰ سال قبل از تولد هاوکینگ (سال ۱۶۴۲ میلادی) در سن ۷۷ سالگی چشم از جهان فرو بست.

 

در ادامه نگاهی گذرا به مهم‌ترین دستاوردهای علمی استیون هاوکینگ خواهیم داشت.
 
سال 1966
دوره دکتری خود را تکمیل کرده و از کالج گانویل و کیزِ دانشگاه کمبریج بورسیه دریافت کرد. او بر روی تکینگی‌ها در نظریه نسبیت عمومی کار می‌کند و ایده‌هایش را در مطالعه سیاه‌چاله‌ها پیاده می‌کند.
 
سال 1968
او کتاب «ساختار بزرگ‌مقیاس فضا – زمان» را منتشر کرد.
 
سال 1970
او دست یافت که می‌توان با استفاده از نظریه کوانتوم و نسبیت عمومی می‌توان تابش سیاه‌چاله‌ها را نشان داد.
 
سال 1973
او به گروه ریاضیات کاربردی و فیزیک نظریِ دانشگاه کمبریج ملحق می‌شود. او دست می‌یابد که سیاه‌چاله‌ها هم می‌توانند انرژی و ذرات را به فضا ساتع کنند و حتی امکان انفجار سیاه‌چاله هم وجود دارد. این مقاله در ژورنال «نِیچِر» در همان سال به چاپ رسید و به نظریه تابش هاوکینگ مشهور شد.

 

 


سال 1976
او برآورد می‌کند زمانی که یک سیاه‌چاله تشکیل می‌شود، از خود انرژی ساتع کرده و از جرمش کم می‌شود. این تابش هیچ اطلاعاتی از ماده داخل سیاه‌چاله به دست نمی‌دهد و به محض اینکه ناپدید شود، تمام اطلاعات را با خود از بین می‌برد.
 
سال 1988
او کتاب «تاریخچه زمان: از انفجار بزرگ تا سیاه‌چاله‌ها» را منتشر می‌کند. این کتاب از جمله کتاب‌های پرفروش در سراسر دنیا بود.
 
سال 1993
کتاب «سیاهچاله‌ها، جهان‌های کوچک، و مقالات دیگر» که مجموعه‌ای از مقالات علمی او است به چاپ می‌رسد.
 
سال 1998
کتاب «جهان استیون هاوکینگ» که در مورد اساس وجود ما است به چاپ می‌رسد.
 
سال 2001
کتاب مشهور خود «جهان در پوست گردو» را در انگلستان چاپ می‌کند. این کتاب دستاوردهای اخیر فیزیک را در زبانی ساده به خواننده توضیح می‌دهد.
 
سال 2002
او کتاب «تئوری همه چیز: منشا و سرنوشت کیهان» را به چاپ می‌رساند. این کتاب به پیچیده‌ترین نظریه‌های فیزیک در گذشته و حال می‌پردازد.
 
سال 2004
او اعلام می‌کند که پارادوکس سیاه‌چاله‌ها را حل کرده است. او می‌گوید که شرط را به یک نظریه‌پرداز موسسه فناوری کالیفرنیا در ارتباط با سیاه‌چاله‌ها باخته است. او 30 سال بحث کرده بود که هر چیزی را که درون سیاه‌چاله‌ها بیفتد نابود خواهد شد، ولی در سال 2004 اعلام می‌کند که شاید بتوان به اطلاعاتی برای فرار از آن‌ها دست یافت.